شماره ۱ - کثرت افزود، وحدت ار کاست ترا شماره ۲ - جائی که خورد ناخن مطرب به رباب شماره ۳ - یاران ریا به پرده، چه شیخ و چه شاب شماره ۴ - برغنچه لعلش خار خط دوخت نقاب شماره ۵ - سردار اگر چند به شمشیر ادب شماره ۶ - آنجا که زیاد و کم قدح نوش شراب شماره ۷ - زی خمکده خواندم ار فلانکس به شتاب شماره ۸ - می کرد ز قسمت ازل بخت خراب شماره ۹ - بگشاد خدا چو خلق آدم را دست شماره ۱۰ - مفتی که به علم و عدل و عرفان سمراست شماره ۱۱ - کعبه که بود به کیش من هستی دوست شماره ۱۲ - آنرا که هماره ذوق ساغر نوشی است شماره ۱۳ - عامی داند ز خود به خود نتوان رست شماره ۱۴ - در عهد تو قند را عتابی دگر است شماره ۱۵ - تا دیده همی نگه به دست تو گماشت شماره ۱۶ - در معرفت مفتی عرفان پرداخت شماره ۱۷ - مفتی بر آن کش همه جهل آئین است شماره ۱۸ - صوفی کش از ارواح مکرم سخن است شماره ۱۹ - تا ز لگد آرد اسب چون خیزد راست شماره ۲۰ - لعلت که بشد امید و بیمش باقی است شماره ۲۱ - زاهد چکد اشکی به ریا باد این است شماره ۲۲ - دل در تابت ز پیچش دستار است شماره ۲۳ - سردار مرا بتی که هفت آمد و هشت شماره ۲۴ - سرمایه کاستی فزود من و تو است شماره ۲۵ - در بوس نهان ضنت لعلت فاش است شماره ۲۶ - تا چند به خود مهر و به یزدان کینت شماره ۲۷ - آن حسن بدیع را حسابی دگر است شماره ۲۸ - افزود اگرش به لاله سنبل چه کم است شماره ۲۹ - همت به دو کار بر یک انسان نگماشت شماره ۳۰ - واعظ در باغ سبزش روضه مینواست شماره ۳۱ - امکان که به واجب از سلاله طین است شماره ۳۲ - بس مردم دیده در هوای تو گریست شماره ۳۳ - آنرا که نه با غیر و نه با خود کار است شماره ۳۴ - با اهل صفا جز سر انکارت نیست شماره ۳۵ - ثروت سامان عامی شیطان راست شماره ۳۶ - از منبر شیخ را دل رستن نیست شماره ۳۷ - مدح ار چه در او ذم شد از وی مفتوح شماره ۳۸ - جدگیر مراین لطیفه بی هزل و مزاح شماره ۳۹ - ز نقحبه ای ار زهر اجل در نوشد شماره ۴۰ - این خر خلفان پسر که مادر گهرند شماره ۴۱ - از پسته چو شکرت نمک ریز آید شماره ۴۲ - آنرا که بطی دو باده در چنگ آید شماره ۴۳ - می خور که روانت حکمت افزون روید شماره ۴۴ - زین جنس دوپا هر آنکه بر سر گردد شماره ۴۵ - ز آن طره به جز شکست بر دل نرسد شماره ۴۶ - این پخته که سفله خام تعبیر کند شماره ۴۷ - چون کاسه می شکسته قانون گردد شماره ۴۸ - مفتی اگرت ز ترک دستار افتاد شماره ۴۹ - آن طره به ما جهود سار استیزد شماره ۵۰ - بر خون من آن ترک شکرلب گذرد شماره ۵۱ - این خرگله مغز جو که سگ های ترند شماره ۵۲ - آن قوم که بر به ذوق بعضی دلیند شماره ۵۳ - هر فیض که آب زندگانی بخشد شماره ۵۴ - جز این دل دوزخ دم دریا پالود شماره ۵۵ - سردار پی زاهد خودبین گردد شماره ۵۶ - زآنان که نشاط باده و باغ کنند شماره ۵۷ - صورت نگران به بندگی خویش درند شماره ۵۸ - زانم چه که خم باده گلگون جو شد شماره ۵۹ - گر جام کشی مایه شینت دانند شماره ۶۰ - این خر گله بی وجود مردم ایجاد شماره ۶۱ - صوفی و مفتی خود از دوئیت بریند شماره ۶۲ - زی سنبل خط زخالش بردم فریاد شماره ۶۳ - یزدان به زلل نز در اعزاز نهاد شماره ۶۴ - جای زه از آن سخت کمان ابرو داد شماره ۶۵ - گر زاهد خر ز خوی خود برگردد شماره ۶۶ - آدم مایه گسستن آمد ز وجود شماره ۶۷ - این جنس دو پا گر همه گل خار ارزد شماره ۶۸ - گاوان گلین که نفس شاخ و لگدند شماره ۶۹ - مشنو که ز نیست هست و بودی زاید شماره ۷۰ - سردار اگر از سر صفا برخیزد شماره ۷۱ - تا از مژه آب خاک فرسود آید شماره ۷۲ - آنکو به سپیدی رخ دلبند ستود شماره ۷۳ - زین خر گله کاندر همه عالم گردد شماره ۷۴ - صوفی ز صراط با توکل گذرد شماره ۷۵ - سردار تو گرگ شیری از گربه مخور شماره ۷۶ - هستی باغی و ممکن نیست گهر شماره ۷۷ - از هر می لعل گوهر آن لب خوشتر شماره ۷۸ - با قد بلند یار پستی خوشتر شماره ۷۹ - با زفت سرین کز همه بالا و بزیر شماره ۸۰ - رایم به روش سپرد هنجار دگر شماره ۸۱ - عقل و دل و دین بستم از آن زلف دراز شماره ۸۲ - زاهد چو به گردن افکنی گاه نماز شماره ۸۳ - ای بر به وجود عاریت مرکب ساز شماره ۸۴ - خورشید بسی شد به حمل چهر افروز شماره ۸۵ - غم ایلاوس و رنج آنم افسوس شماره ۸۶ - با یک هستی چه گوئی ای سرد نفس شماره ۸۷ - سردار مر این دفتر تحقیق اساس شماره ۸۸ - مرد و زن آفاق سپردم پس و پیش شماره ۸۹ - سردار نهان و فاش نامی کم و بیش شماره ۹۰ - با نفس مصالحت به یزدان پرخاش شماره ۹۱ - کوچک شده سر بزرگ با دستارش شماره ۹۲ - در میکده گه جزو خدا نالان باش شماره ۹۳ - در دولت دیر پای سلطان ملوک شماره ۹۴ - گفتی که به مشت هاک من بعد هلاک شماره ۹۵ - ای صوفی و مفتی از من راست مقال شماره ۹۶ - سردار که بی نظام و سرهنگ و جدال شماره ۹۷ - از بنگه اعتقاد نز راه حیل شماره ۹۸ - یغما من و بخت و شادی وغم با هم شماره ۹۹ - در وسمه کشی چو ابروی خنجر فام شماره ۱۰۰ - ایزد دهد ار دولت دارای ریم شماره ۱۰۱ - کج کج منگر در من شمشیر نیم شماره ۱۰۲ - سردار اسرار مسالک آن سه مقام شماره ۱۰۳ - سردار ز روی ذوق نز سوق کلام شماره ۱۰۴ - بیش از همه کس و از همه کس کم مائیم شماره ۱۰۵ - از پیر خرابات نبرم به ستم شماره ۱۰۶ - شیخ خشک از صوفی تر نشناسم شماره ۱۰۷ - از آتش نی دوزخی افروخته‌ام شماره ۱۰۸ - در مشرب شور و تلخ پا بستش بین شماره ۱۰۹ - زین خر گله میش پوش افزون طلبان شماره ۱۱۰ - زان زلف و ذقن چیست فلک پیمودن شماره ۱۱۱ - نه شکوه ز مستقبل و نز ماضی کن شماره ۱۱۲ - دنیا نکند ریع به کسب من و تو شماره ۱۱۳ - زاهد به کتابی و کتاب من و تو شماره ۱۱۴ - مفتی ز در خم شکنی خمکده کاو شماره ۱۱۵ - بفزای به انسان ز بهائم کم شو شماره ۱۱۶ - تا کی گوئی قطره فروهل یم جو شماره ۱۱۷ - ای بخت دمی ز خواب نوشین برشو شماره ۱۱۸ - گیتی همه پیدا و نهان...به شماره ۱۱۹ - زی آن ز نخم مراین دل نامه سیاه شماره ۱۲۰ - زد بر دل من نرگس شیدای تو راه شماره ۱۲۱ - برسیم سپید ذقن آن خال سیاه شماره ۱۲۲ - جز ما و دل وین خرد بیگانه شماره ۱۲۳ - مفتی چه سر اندر پی درویشانی شماره ۱۲۴ - رازی رانم ترا به کس بر مسرای شماره ۱۲۵ - خیام که داشت پیشی از ما قدمی شماره ۱۲۶ - از آن لب جان فروز دم دم بکشی شماره ۱۲۷ - گر زاهد خشک بالمثل تر بودی شماره ۱۲۸ - تا کی پی فردوس سراپا پوئی شماره ۱۲۹ - با آن همه خردی این بزرگی تاکی شماره ۱۳۰ - دربند آویز اگر رهائی طلبی شماره ۱۳۱ - چشمش نسبت به می پرستان چه دهی شماره ۱۳۲ - تاکی ز پی خدا به خلق انگیزی شماره ۱۳۳ - صوفی صفت بدرگی آخر تا کی شماره ۱۳۴ - رخساره به خون صد پیم افزون شوئی شماره ۱۳۵ - بر کرده غراب چند از یاوه پری شماره ۱۳۶ - گر فضل به علم و خط و دفتر بودی شماره ۱۳۷ - تا کی به خود افزون زخدا کم گردی شماره ۱۳۸ - نه چهره گلی، نه سنبلان مرغولی شماره ۱۳۹ - از جان فرمش همی زتن یا کنی شماره ۱۴۰ - این جان کآمد طفیل تمثال علی شماره ۱۴۱ - تا گرم گذشتن از جهنم نشوی شماره ۱۴۲ - صوفی چو به خلسه چشم بر طاق نهی شماره ۱۴۳ - با نفس صفا و با خرد ناوردی شماره ۱۴۴ - از بنگه خود پی به خدا گم نکنی شماره ۱۴۵ - گر نفس جنون ار گهر فرهنگی شماره ۱۴۶ - آن روز که آدم به تراب اندودی شماره ۱۴۷ - هشیارانت خوار نهند از مستی شماره ۱۴۸ - از نوش لبش حدیث خال افکن طی شماره ۱۴۹ - با عارف مغز خواره صوفی حالی