شمارهٔ ۶۰ - آن سرو سیم تن

دوش از درم درآمد، آن سرو سیم تن
شادان و خوی فشان و غزلخوان و خنده زن ۱

با رویی، ای بمیرم، تاراج دین و دل
با مویی، ای نباشم، یغمای جان و تن ۲

دلهای خستگانش، اندر شکنج زلف
جانهای بی دلانش، اندر چه ذقن ۳

بر چهره دلفریبش، هی رشحه رشحه خوی
چون قطره قطره ژاله بر برگ نسترن ۴

زلفیش و مو به مو، همه زنجیر عاشقان
موئیش و تو به تو، همه زنار برهمن ۵

خرمن خرمن، لالی، جا داده بر عقیق
دامن،‌ دامن، بنفشه گسترده برسمن ۶

از لوح سیمگونش، پیدا غبار مشک
درحقه عقیقش، پنهان در عدن ۷

شمع رخش به مشعل خورشید سخره خوان
لعل لبش، به معدن یاقوت طعنه زن ۸

من گریه سر نموده، از خنده های او
او خنده را فزوده، بر گریه های من ۹

من پیرهن دریده، بر تن ز بی زری
او خرمنیش سیم نهان زیر پیرهن ۱۰

او با نشاط و بازی همواره توأمان
من با فغان و زاری پیوسته مقترن ۱۱