شماره ۳۹ - ما را به سراپرده گل رفت اشارت

ما را به سراپرده گل رفت اشارت
برقع ز رخ افکندش، ای دیده بشارت ۱

کام دهن از بهر چه شیرین نکنم من؟
شکر دهن ار می دهدم زهر مرارت ۲

من خاک شوم در طلب و او ننهد پای
اوج عظمت بنگر و پستی حقارت ۳

چشم تو برد عقل مرا و این نه شگفت است
ترک است و برد خانه تاجیک به غارت ۴

از کشتن من بهر چه آن شوخ برآشفت،
جان دادن و نالیدن اگر نیست جسارت ۵

در منظره دیده اگر جای نسازد
عاقل نکند در ره سیلاب عمارت ۶

سرمایه جان در طلب وصل تو دادن،
سودی است که در وی نبود هیچ خسارت ۷

زنهار بهر کس منما آیینه رخ
کاه دل ما سوی تو آید به سفارت ۸

افسر، دلی از غبغب تو سوخته دارد
افزاید عجب دیدن کافور حرارت ۹