شماره ۹۴ - ماه من از شرم بر خورشید اختر پرورد

ماه من از شرم بر خورشید اختر پرورد
سرو من بر رخ ز مشکین طرّه عنبر پرورد ۱

قد برافرازد به بزم، آنگه برافروزد جمال
ماه نخشب را فراز سرو کشمر پرورد ۲

آن دو زلف عنبرین پرورده رخسار اوست
لاله حمرا چه نیکو سنبل تر پرورد ۳

این همه سروی که پرورده است چون قدش نبود
باغبان گر راست گوید سرو دیگر پرورد ۴

جان ما را می تواند پرورد از بوسه ای
آن که اندر جنتِ رخ آب کوثر پرورد ۵

ای که گفتی جز صدف گوهر نپرورده است هیچ
ماه من در حقه یاقوت گوهر پرورد ۶

پیکر من زرد گشت از آتش رخسار او
نیست عیب آفتاب ار معدن زر پرورد ۷