شماره ۲۶ - گلستان خرم است و گل ببار است

گلستان خرم است و گل ببار است
ولی بی یار، گل در دیده خار است ۱

چه حاصل آن گل و گلشن کسی را
که دور از یار و مهجور از دیار است ۲

به باغ ای باغبان می خوانیم چند
که ایام گل و فصل بهار است ۳

ز سرو و گل چه حظ آنرا که اکنون
جدا زان سرو قد گلعذار است ۴

مرا زین ماه رخساران بی مهر
همین نه روز و شب تاریک و تار است ۵

به خط و خال خوبان هر که دل داد
سیه روز و پریشان روزگار است ۶

مشو گرد از رخم ای اشک کین گرد
غبار راه آن چابک سوار است ۷

مرا جز می پرستی نیست کاری
ترا زاهد بکار من چه کار است ۸

گدائی تو رفیق او شاه، آری
تو را زو فخر و او را از تو عار است ۹