شماره ۱۷۴ - دلارامی که غافل نیستم یک لحظه از یادش

دلارامی که غافل نیستم یک لحظه از یادش
مباد از یاد من هرگز غمی در خاطر شادش ۱

به هر گلشن که گردد جلوه گر قد چو شمشادش
به صد دل چون صنوبر بنده گردد سرو آزادش ۲

مگو ای همنشین بهر چه دادی دل به دست او
که گر گوید به پای من بده جان می توان دادش ۳

به تعمیر دلم اکنون چه می کوشی که از اول
خرابش کرده ای زانسان که نتوان کرد آبادش ۴

نمی داند ره و رسم وفا دلدار من گویا
همین تعلیم بیداد و جفا داده است استادش ۵

تو را دی گفت فردا می کشم اما نمی دانم
پشیمان گشته است امروز یا رفته است از یادش ۶

رفیق از هجر فریادش به گردون می رسد شبها
بود کز روی مهر ای مه رسی روزی به فریادش ۷