هوش مصنوعی:
متن بالا یک شعر عاشقانه و عرفانی است که در آن شاعر از عشق، مینوشی، و لحظات شاد در محفل دوستان سخن میگوید. همچنین، اشاراتی به ناپایداری دنیا و زیباییهای گذرا دارد.
رده سنی:
16+
اشاره به مصرف شراب و مفاهیم عرفانی که ممکن است برای سنین پایین قابل درک نباشد.
شماره ۳۱۶ - خوش آن محفل که هر دم ساغر می
خوش آن محفل که هر دم ساغر می
وی از من گیرد و من گیرم از وی ۱
بیا نایی نوا سر کن دمادم
بیا ساقی قدح پر کن پیاپی ۲
که خوش باشد می گلگون کشیدن
به بانگ ارغنون و ناله ی نی ۳
نباشم شاد و خرم تا نباشد
به دستم ساغر و در ساغرم می ۴
مشو مغرور حسن ای گل که دارد
بهار دلربائی در عقب دی ۵
برآرم بی تو آه از سینه تا چند
ببارم بی تو اشک از دیده تا کی ۶
رسد تا کی به گردون هایهایش
رفیق خسته را دریاب هی هی ۷
وی از من گیرد و من گیرم از وی ۱
بیا نایی نوا سر کن دمادم
بیا ساقی قدح پر کن پیاپی ۲
که خوش باشد می گلگون کشیدن
به بانگ ارغنون و ناله ی نی ۳
نباشم شاد و خرم تا نباشد
به دستم ساغر و در ساغرم می ۴
مشو مغرور حسن ای گل که دارد
بهار دلربائی در عقب دی ۵
برآرم بی تو آه از سینه تا چند
ببارم بی تو اشک از دیده تا کی ۶
رسد تا کی به گردون هایهایش
رفیق خسته را دریاب هی هی ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۱۷۸
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۳۱۵ - دمی هزار جفا می کشم ز خوی فلانی
گوهر بعدی:شماره ۳۱۷ - ای دل ز تو خوش سالی و ماهی به نگاهی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.