شمارهٔ ۲ - جنگنامه موئینه و کتان

ز پرتو علم خلعت مغرق خور
سحر شد آستی و دامن جهان پرزر ۱

رخی کز آبله مانند نقش کمخا بود
نمود اطلس خانبالغی زشوکت و فر ۲

بتخت کت چوبر آمد نهالی زر بفت
کلاه وار قبا پیش او ببست کمر ۳

فش عمامه در آمد باحتساب رخوت
براند دره بنهی محرمات دگر ۴

بگو بصوفی صاحب سماع زردک پوش
که نوکسیت نخواهد خرید کهنه مدر ۵

ملاف باقلمی ای لباس آژیده
بر وی کار چو افتاد بخیه ات یکسر ۶

بکازر ار بودت پیرهن ضرورت دان
یکی دگر که بود لازمت زخشک وزتر ۷

کسی که عجب سقرلاط سبز و سنجابش
بود بآب و علف گشته مفتخر چون خر ۸

سپرد راه دوئی موزه زان بپا افتاد
کلاه زد دم وحدت ازان بود بر سر ۹

قوی عجب بود از گندکان اسپاهان
حریر وار چنین نرم زوده در بر ۱۰

چو باد بیزن و مسواک داشت حکم علم
بشد سجاده زردک بمرشدی اشهر ۱۱

کشان بپای بت دلرباست دامن شرب
بدانطریق که طاوس میکشد شهپر ۱۲

کنون که وقت حصیرست و بوریا بزمین
چه شد که سبزه بزیلو فکندنست سمر ۱۳

گلست و لاله چو والای سرخ و اطلس آل
لباس شاهد باغ و شکوفه اش چادر ۱۴

کشید سرو سهی پادرازتر زگلیم
عبای سبز حنینی ازان شدش در بر ۱۵

ز خرده گیری گل دان قبای تنگ شکفت
که بر زمین کشد از حیف دامن پر زر ۱۶

چو دال شرب سفیدست و نرمدست بنفش
بیا بنفشه و نرگس بگلستان بنگر ۱۷

نگر بگونه والای زرفشان کبود
چو آسمان که بتابد از و بشب اختر ۱۸

بجان خشیشی سنجاب ما طلب دارد
یکی که باشدش از گرم و سرد دهر خبر ۱۹

چوشه کلاه دمی گوش باش و ین سخنان
که در حکایت رختست یادگیر از بر ۲۰

مثال جامه بکاغذ سفید نامه شوی
ازین حدیث میان بندشان زشیر و شکر ۲۱

شنیده توبسی قصه سلحشوران
بحرب دیده دلیران بجبه و مغفر ۲۲

ازین نمط که بود پوستین و رخت بهار
خصومتی بمیانشان که داده است خبر ۲۳

ربود قاقم که باد و بیدمشک صفت
بچوب گیرمت ار پوستین کنی در بر ۲۴

چنان میان کتان و حریر گل یاریست
که هیچ موی نکنجد میانشان دیگر ۲۵