شماره ۷ - بربسته دست جور فلک پای اگر مرا

بربسته دست جور فلک پای اگر مرا
از چوب خشک ساخته پای دگر مرا ۱

دارم بسی سپاس از این درد پای خویش
کازاد کرده از همه گون درد سر مرا ۲

مانند آسمانم کز جای خویشتن
امکان پویه نیست به جای دگر مرا ۳

نی همچو آفتاب که هر روز دور چرخ
از خاوران کشاند تا باختر مرا ۴

منت ز چرخ سفله نخواهم کشید اگر
بندد ز کهکشان به میان بر کمر مرا ۵

دانم که باز گیرد اگر بالمثل، دهد
از ماه طوق سیم و زخور تاج زر مرا ۶

گر تن ز پا فتاد، خداوند را سپاس
کز پا نیوفتاده دل هوشور مرا ۷

پایم زدرد خسته ولی صد هزار شکر
برپاست عقل و دانش و فضل و هنر مرا ۸

زی خوان ناکسان ننهم پای، اگر چه نیست
جز اشک چشم و لخت جگر ماحضر مرا ۹