شماره ۱۱۰ - افسانه بد مستی ما دوش سمر شد

افسانه بد مستی ما دوش سمر شد
هم شحنه و هم شیخ از این قصه خبر شد ۱

از حالت پیری و جوانی سخنی نغز
سر بسته بگویم که شبی بود و سحر شد ۲

یکدانه از این خرمن مائی و توئی بود
آن خوشه گندم که همه خوف و خطر شد ۳

گویند که اکسیر بود خاک در دوست
ما چهره برین خاک نهادیم که زر شد ۴

خواهی که بدانی مثل عارف و عاشق
یک نی تهی از خویش و یکی پر ز شکر شد ۵

این را سخن آمد بمذاق همه شیرین
آن از همه وارسته و بی بیم و حذر شد ۶

چون تاک ز خود گم شد و در خاک نهان گشت
یک دانه دو صد شاخ بر آورد و شجر شد ۷

از ابر فرود آمد و در بحر فرو ریخت
یک قطره باران که درخشنده گهر شد ۸