شماره ۲۰۳ - بدستم افتد اگر باز زلف پر شکنش

بدستم افتد اگر باز زلف پر شکنش
پریش تر کنم از کار و بار خویشتنش ۱

بخایم آن لب و دندان چون شکر چندان
که جوی خون رود از لعل لب، چو چشم منش ۲

منش چگونه توانم که در بغل گیرم
که تاب جامه ندارد ز نازکی بدنش ۳

چه گلشنی است پر از میوه لیک حیف که دست
نمیرسد به به و سیب غارض و ذقنش ۴

چه باغ خرم سبزی است لیک نتوان چید
گلی ز نسترن و غنچه ای ز یاسمنش ۵

اگر بنزد لبش، پسته لب بخنده گشاد
غمین مشو که بیک سنگ خورد شد دهنش ۶

کدام باغ در اینشهر و این دیار حبیب
چه او گلی و چو من بلبلی است در چمنش ۷