هوش مصنوعی:
این متن شعری است که از درد عشق و رنجهای ناشی از آن سخن میگوید. شاعر از یار خود گلایه میکند که چگونه با جفا و بیوفایی، دل او را خون کرده است. او از لاله و گلگون به عنوان نمادهای عشق و رنج یاد میکند و از یار خود میپرسد که چرا چنین رفتاری با او داشته است.
رده سنی:
16+
این متن دارای مضامین عاشقانه و احساسی عمیق است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسال قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به مفاهیمی مانند درد عشق و جفا ممکن است برای سنین پایین نامناسب باشد.
شماره ۳۵۷ - تا لاله صفت جانا گلگونه قبا کردی
تا لاله صفت جانا گلگونه قبا کردی
چون لاله هزاران داغ اندر دل ما کردی ۱
خستی و جفا کردی بستی و رها کردی
جانا بکه بر گویم با ما تو چه ها کردی ۲
تا جام می گلگون دادی برقیب دون
کردی بدل ما خون، ای یار چرا کردی ۳
چون لاله هزاران داغ اندر دل ما کردی ۱
خستی و جفا کردی بستی و رها کردی
جانا بکه بر گویم با ما تو چه ها کردی ۲
تا جام می گلگون دادی برقیب دون
کردی بدل ما خون، ای یار چرا کردی ۳
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۳
۱۷۱
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۳۵۶ - چه خوش بود که شبی در کنار من خسبی
بعدی:مدایح
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.