شماره ۳۳ - دوش در میکده گلبانگ علالا می‌رفت

دوش در میکده گلبانگ علالا می‌رفت
سخن از لعل لب ساقی جان‌ها می‌رفت ۱

به هوای لب جان بخش برد مهر نقاب
کز تن هر دو جهان روح روان‌ها می‌رفت ۲

باده می خورد ز لعل لب خود شام و سحر
مست از خلوت جان جانب صحرا می‌رفت ۳

دیدم آن سرو روان را که به صد چالاکی
همچو خورشید فلک روشن و یکتا می‌رفت ۴

هیچکس رفتن جان را چو ندیده است عیان
از همه خلق جان نعره و غوغا می‌رفت ۵

آن چه شب بود که چون ماه شب چارده باز
در دل شب بر ما آمد و بی ما می‌رفت ۶

اشک کوهی ز پی رفتن آن سرو روان
همچو سیلاب ز کهسار به دریا می‌رفت ۷