شماره ۳۴ - زلف بر دوش و به شب چون مه تابان می‌رفت

زلف بر دوش و به شب چون مه تابان می‌رفت
اشکم از دیده چو استاره به عمان می‌رفت ۱

همه ذرات جهان روشن و نورانی شد
گرچه خورشید نظرباز درخشان می‌رفت ۲

آن حقیقت که دگر نیست جزا و موجودی
دیدمش زود که در صورت انسان می‌رفت ۳

مردم چشم همه او است چو انسان العین
عین اعیان شده در دیده اعیان می‌رفت ۴

مگر از هستی خود هیچ ندارد باقی
واجب الذات چو جان در دل امکان می‌رفت ۵

مست و آشفته و جام می صافی بر کف
ساقی جان ز کرم جانب مستان می‌رفت ۶

کوهی سوخته‌دل ذره‌صفت زیر و زبر
پیش خورشید رخش بی‌سر و سامان می‌رفت ۷