شماره ۵۱ - زلف شبرنگ تو سر حلقه درویشان است

زلف شبرنگ تو سر حلقه درویشان است
مردم چشم خوشت پیر سیه پوشان است ۱

درخرابات مغان رفتم و دیدم خندان
لعل سیراب لبش ساقی میخواران است ۲

قبله هر دو جهان روی چو خورشید شماست
طاق ابروی تو محراب دل رندان است ۳

چشم جان از رخ او روشن و نورانی شد
زانکه محراب خداوند دل انسان است ۴

یار از دیده ی من در رخ خود مینگرد
او است کز دیده ما در دل خود حیران است ۵

نحن اقرب که بیان کرد مقام قرب است
در دلم یار شکر لب بحقیقت جان است ۶

از دوئی چون بگذشتی بحقیقت جانست
کفر و ایمان و بد و نیک همه انسان است ۷