شماره ۵۰ - جان را ز عکس خال تو بر دل چو داغ‌هاست

جان را ز عکس خال تو بر دل چو داغ‌هاست
در دیده هم ز روی تو بینم چراغ‌هاست ۱

چشمت به غمزه کُشت مرا بارها ولی
دل زنده شد که خنده لعل تو جان‌فزاست ۲

از عرش تا به فرش فروغ رخت گرفت
روشن شد اینکه پرتو خورشید از کجاست ۳

در اصبعین او است دل منقلب بدان
شکر خدا که منزل دلدار جان ماست ۴

بگذشته‌ایم از بد و از نیک فارغیم
چون هر چه غیر هستی او هست او فناست ۵

در شام زلف او همه سرگشته مانده‌ایم
ما را به وصل شمع رخت یار رهنماست ۶

کوهی دو بوسه جستی و دلدار دم نزد
میبوس پای یار که خاموشی از رضاست ۷