شماره ۵۳ - آن مه ترک چون گل خنده زنان دی بدمست

آن مه ترک چون گل خنده زنان دی بدمست
قدح باده چو لعل لب خونخوار بدست ۱

از دل سوخته پیشش چو کباب آوردیم
کام او سوخت لبش گفت کبابی گرم است ۲

گفتم ای جان جهان سوختم از هجر تو من
گفت بی ما منشین با توام از روز الست ۳

تاحدیث از لب آن ساقی جان بشنیدم
روح من مست شد و شیشه دلدار شکست ۴

دید ساقی که شکستم قدح از شوق لبش
گفت دیوانه شدی عاشق و معشوق پرست ۵

قصد کردم که بگیرم شکن طره او
هم بزنجیر سر زلف مرا در هم بست ۶

دید کوهی که بزنجیر وفا در بند است
در خم جعد سیه رفت بخلوت بنشست ۷