شماره ۸۸ - هر که را زلف چو زنجیر تو دیوانه کند

هر که را زلف چو زنجیر تو دیوانه کند
از دل و عقل و جهانش همه بیگانه کند ۱

از خم زلف سیاه تو بریزد جانها
گر صبا زلف سمن سای تو را شانه کند ۲

چشم صیاد تو تا مرغ دلم را گیرد
دام از زلف هم از خال در او دانه کند ۳

بهوای لب لعل تو که جان می بخشد
دلم از خون جگر ساغر وپیمانه کند ۴

تا دل خلق جهان را ببرد ز دیده
چشم و ابرو و لبت عشوه مستانه کند ۵

آفتاب رخ ماهت که نگنجد بدو کون
در میان دل هر ذره ما خانه کند ۶

دل ز کوهی ببرد باز و به آتش فکند
یار با چشم سیه دعوی شکرانه کند ۷