هوش مصنوعی: این متن عرفانی به وحدت وجود و یگانگی خداوند اشاره دارد و بیان می‌کند که همه پیامبران و موجودات در حقیقت جلوه‌هایی از ذات الهی هستند. شاعر با نگاهی عمیق به باطن خود، ظاهر را نیز می‌بیند و عشق متقابل بین خدا و بنده را توصیف می‌کند. او تأکید می‌کند که همه چیز از جمله پیامبران مانند آدم، نوح، ابراهیم، موسی، عیسی و محمد(ص) در حقیقت تجلی‌های همان ذات واحد هستند. همچنین، سجده کوه‌ها به ابروی معشوق را نمادی از عبادت همه موجودات در برابر حضرت حق می‌داند.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن به بلوغ فکری و آشنایی با مبانی عرفان اسلامی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر نامفهوم باشد.

شماره ۱۱۰ - یحبهم و یحبونه چرا فرمود

یحبهم و یحبونه چرا فرمود
بغیر او چو دکر نیست شاهد و مشهود ۱

نظر بباطن خود کرد ظاهر خود دید
بذات خویش بود این خطاب و گفت و شنود ۲

بهر چه کرد نظر غیر خویشتن چو ندید
ز کام خود همه تسبیح بر زبان بگشود ۳

بعین آمد و آنگاه کنت کنزا گفت
نمود شاهد جانها ز غیب رخ بشهود ۴

که بود آدم و نوح و خلیل و ابراهیم
که بود یوسف و یحیی که بود صالح و هود ۵

هم او ۳ است احمد و عیسی هم اوست شیث و شعیب
هم او ۴ ست یونس و الیاس و موسی و داود ۶

بطاق ابروی او سجده کرد کوهی و دید
که غیر حضرت او نیست ساجد و مسجود ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۱۷۸
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۰۹ - زلف تو شب به دیده دیدار در رود
گوهر بعدی:شماره ۱۱۱ - شمع روی تو دلمرا چو بجان میسوزد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.