این متن عرفانی به وحدت وجود و یگانگی خداوند اشاره دارد و بیان میکند که همه پیامبران و موجودات در حقیقت جلوههایی از ذات الهی هستند. شاعر با نگاهی عمیق به باطن خود، ظاهر را نیز میبیند و عشق متقابل بین خدا و بنده را توصیف میکند. او تأکید میکند که همه چیز از جمله پیامبران مانند آدم، نوح، ابراهیم، موسی، عیسی و محمد(ص) در حقیقت تجلیهای همان ذات واحد هستند. همچنین، سجده کوهها به ابروی معشوق را نمادی از عبادت همه موجودات در برابر حضرت حق میداند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن به بلوغ فکری و آشنایی با مبانی عرفان اسلامی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامفهوم باشد.
شماره ۱۱۰ - یحبهم و یحبونه چرا فرمود
بغیر او چو دکر نیست شاهد و مشهود ۱
نظر بباطن خود کرد ظاهر خود دید
بذات خویش بود این خطاب و گفت و شنود ۲
بهر چه کرد نظر غیر خویشتن چو ندید
ز کام خود همه تسبیح بر زبان بگشود ۳
بعین آمد و آنگاه کنت کنزا گفت
نمود شاهد جانها ز غیب رخ بشهود ۴
که بود آدم و نوح و خلیل و ابراهیم
که بود یوسف و یحیی که بود صالح و هود ۵
هم او ۳ است احمد و عیسی هم اوست شیث و شعیب
هم او ۴ ست یونس و الیاس و موسی و داود ۶
بطاق ابروی او سجده کرد کوهی و دید
که غیر حضرت او نیست ساجد و مسجود ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.