شماره ۱۱۱ - شمع روی تو دلمرا چو بجان میسوزد

شمع روی تو دلمرا چو بجان میسوزد
آفتاب از دم آتش نفسان می سوزد ۱

بحر از کریه ما در بصدف کرد آورد
لعل از یاد لبت در دل کان می سوزد ۲

کام دل هیچکس از لعل تو هرگز نگرفت
نام آن لب همه را کام و زبان می سوزد ۳

عکس خورشید رخش در دل دریا افتاد
از حرارت جگر آب روان می سوزد ۴

پیش رخسار تو ای شمع سراپرده جان
همچو پروانه بیکدم دو جهان می سوزد ۵

آتش روی تو تنها نه دل گل را سوخت
جان بلبل ز غمت نعره زنان می سوزد ۶

گر چه رخسار تو در سنگ چو آتش جا کرد
تا نگویند که او چون دیگران می سوزد ۷