خلاصه و ردهبندی سنی
16+
این متن عاشقانه و عرفانی، با استفاده از تصاویر شاعرانه مانند خال سیاه، زلف، و چشم سیاه، به توصیف معشوق و تأثیر عمیق او بر عاشق میپردازد. اشعار حاکی از عشقی آسمانی و دردناک است که جهانها را میکشد و زنده میکند، و در نهایت به وحدانیت خداوند اشاره دارد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد. همچنین، برخی از اشارات مانند 'عالمی را کشت و دردم زنده کرد' ممکن است نیاز به بلوغ فکری برای درک صحیح داشته باشد.
شماره ۱۹۷ - مرکز عرش است دل خال سیه همتای او
مرکز عرش است دل خال سیه همتای او
رشته زلف است جان عمر سمن فرسای او
عالمی را کشت و دردم زنده کرد آن جانفزا
یحیی الموتی است می بینم در لبهای او
می نگنجد در زمین وعرش و کرسی آه آه
جز دل پرخون نمی بینم یاران جای او
هست موجودات ظل او واو چون آفتاب
در دل هر ذرهٔ روی قمرفرسای او
بر لب دل گوش نه تا بشنوی بی واسطه
علم توحید خداوند از لب گویای او
کوهی دیوانه دل تا دید آن چشم سیاه
همچو آهو می دود پیوسته در صحرای او
رشته زلف است جان عمر سمن فرسای او
عالمی را کشت و دردم زنده کرد آن جانفزا
یحیی الموتی است می بینم در لبهای او
می نگنجد در زمین وعرش و کرسی آه آه
جز دل پرخون نمی بینم یاران جای او
هست موجودات ظل او واو چون آفتاب
در دل هر ذرهٔ روی قمرفرسای او
بر لب دل گوش نه تا بشنوی بی واسطه
علم توحید خداوند از لب گویای او
کوهی دیوانه دل تا دید آن چشم سیاه
همچو آهو می دود پیوسته در صحرای او
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۹۶ - دلا از خویش شو پنهان و میرو
گوهر بعدی:شماره ۱۹۸ - لن تنالوا البر حتی تنفقوا
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
