هوش مصنوعی: این شعر عرفانی و معنوی به ستایش پروردگار و قدرت بی‌نظیر او در آفرینش و احیای موجودات می‌پردازد. شاعر با استفاده از تصاویر زیبا مانند ماه، غنچه، گل، بلبل و... به بیان عظمت خداوند و نقش او در جهان‌آفرینی اشاره می‌کند. همچنین، به موضوعاتی مانند تقدیر، خیر و شر، و وحدانیت خداوند پرداخته شده است.
رده سنی: 16+ مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و تشبیهات به سطحی از بلوغ فکری نیاز دارند.

شماره ۲۰۱ - تا به گرد گل ز سنبل زلف پیدا کرده‌ای

تا به گرد گل ز سنبل زلف پیدا کرده‌ای
ماه تابان را نهان در نیم‌شب‌ها کرده‌ای

غنچه را تا در تبسم همچو گل بگشاده‌ای
بلبل روح مرا صد گونه گویا کرده‌ای

ای که از فرط بزرگی می‌نگنجی در جهان
در دلم کان قطرهٔ خونی است چون جا کرده‌ای

بر زمین انداختی در ره لعابی از دهان
خطه اموات را در یک دم احیا کرده‌ای

خیر و شر بنوشته‌ای در لوح جان‌ها از ازل
آنچه خود کردی چرا در گردن ما کرده‌ای

دانهٔ خال سیه در دام زلفت بسته‌ای
آدم و ابلیس را ز اینگونه احیا کرده‌ای

خالقا جز تو ندارد هیچ موجودی دگر
نفی و اثبات خود اندر لا و الا کرده‌ای

نزد ارباب نظر علم الیقین باشد همه
کوهیا اسرار توحیدی که انشا کرده‌ای
کانال گوهرین در ایتا
۲۱۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۲۰۰ - کوته نمی شود سخن ما به گفتگو
گوهر بعدی:شماره ۲۰۲ - دیده ام در دل و جان روی تو را دزدیده
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.