شماره ۲۱۳ - دل ازتو بر نگیرم تا جان ز تن برآید

دل ازتو بر نگیرم تا جان ز تن برآید
دست از تو بر ندارم تا عمر من سر آید ۱

بودی چو ماه اگر ماه چون توشدی زره پوش
بودی چو سرواگر سروچون توسمن برآید ۲

هر چین زلف تو چین هر تار اوست تاتار
باشد خطا به شیراز مشک از ختن گر آید ۳

دیشب ز طره ات گفت دل قصه درازی
چشمت ولی به چشمم زو راهزن تر آید ۴

سرو چمن چو من سر بنهد به پیش پایت
گر سروقامت تو اندر چمن درآید ۵

برچهر آتشینت آن دل که نیست عاشق
درسوختن بباید همچون سمندر آید ۶

شاید بلند اقبال گرددکسی زعشقت
لیکن گمان مفرما چون من سخنور آید ۷