هوش مصنوعی:
این متن شعری است که از دو فرد به نامهای مشیری و قوامی در شیراز یاد میکند که هر دو در ستم یکسان بودند. پس از مرگ آنها، یکی از آنها بیرون آمد و از بدعتها در فارس شکایت کرد. شاعر با خرد تاریخ آنها را بیان کرده و اشاره میکند که هر دو به دوزخ رفتند. تاریخ سرودن شعر 1301 قمری است.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مفاهیم انتقادی و تاریخی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال نامفهوم یا سنگین باشد. همچنین، اشاره به مفاهیمی مانند ستم و دوزخ نیاز به درک بالاتری از مسائل اجتماعی و اخلاقی دارد.
شمارهٔ ۴ - تاریخ فوت مشیر وقوام
مشیری و قوامی داشت شیراز
که هر دو در ستم بودند یکه ۱
برفتند از جهان ز آن پس که هشتند
ز بدعت ها به روی فارس لکه ۲
بگفتم با خرد تاریخشان را
رقم زن چون بهزر وسیم سکه ۳
یکی بیرون شد وگفتا که برگو
به دوزخ هر دو را گردید دکه ۴
۱۳۰۱ قمری ۵
که هر دو در ستم بودند یکه ۱
برفتند از جهان ز آن پس که هشتند
ز بدعت ها به روی فارس لکه ۲
بگفتم با خرد تاریخشان را
رقم زن چون بهزر وسیم سکه ۳
یکی بیرون شد وگفتا که برگو
به دوزخ هر دو را گردید دکه ۴
۱۳۰۱ قمری ۵
قالب: غزل/قصیده/قطعه
تعداد ابیات: ۴
۱۹۵
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شمارهٔ ۳ - تاریخ فوت
بعدی:متفرقات
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.