غزل ۲۲ - صد حیف از محبت بیش از قیاس ما

صد حیف از محبت بیش از قیاس ما
با بی وفای حق وفا ناشناس ما ۱

بودی به راه سیل بسی به که راه او
طرح بنای عشق محبت اساس ما ۲

عیبش کنند ناگه و باشد به جای خویش
گو دور دار اطلس خویش از پلاس ما ۳

ما را به دست رشک مده خود بکش به جور
اینست از مروت تو التماس ما ۴

کفران نعمتش سبب قطع وصل شد
زینش بتر سزاست دل ناسپاس ما ۵

ترسم که نایدش به نظر بند پاره نیز
دارد اگر نگاه تو زین گونه پاس ما ۶

وحشی ازین عزا به درآییم ، تا به کی
باشد کهن پلاس مصیبت لباس ما ۷