غزل ۴۴ - امروز ناز عذر جفاهای رفته خواست

امروز ناز عذر جفاهای رفته خواست
عذری که او نخواست، تبسم ، نهفته خواست ۱

من بندهٔ نگه که به سد شرح و بسط گفت
حرف عنایتی که تبسم، نگفته خواست ۲

از نوک غمزه سفته شد و خوب سفته شد
درهای راز هم که نگاهش نسفته خواست ۳

لطف آمد و تلافی سد ساله می‌کند
خشم ارچه کرد هر چه در این یک دو هفته خواست ۴

بارد به وقت خود همه باران التفات
ابر عنایتی که ریاضی شکفته خواست ۵

دل را نوید کاتش خوی تو پاک سوخت
خار و خسی کش از سر آن کوی رفته خواست ۶

شکر خدا را که مرد به بیداری فراق
وحشی کسی که دیدهٔ بخت تو خفته خواست ۷