شمارهٔ ۹۴ - در مدح مؤید الدین

مؤیدین جمال ای ستوده آفاق
ترا بمدح من اهلیت است و استحقاق ۱

مرا بجود تو دانم که همچنین باشد
که از حکیمان طاقم تو از کریمان طاق ۲

بحق من نبود جود تو بروی و ریا
بمدح تو نبود نظم من بزرق و نفاق ۳

بدان سبب که ترا دانم از کرام جهان
سخی و راد و پسندیده سیرت و اخلاق ۴

بر تو بیشتر آرم ز دیگران ابرام
ز حال نیک و بد خویش خشیة الاملاق ۵

گمان برم بکف راد تو که رازق را
بدست تست کلید خزانه ارزاق ۶

ز گندم تو بنخشب زدند چندین سال
بخانه و زن و فرزند من بنان محراق ۷

اگر کنون بسمرقند بازشان نگرند
زنان نخشب جویند زهر را تریاق ۸

مرا بگندم مرسوم وعده ای دادی
بده بدادن آن مر وکیل را اطلاق ۹

همانکه دیر دهد ناگران نیاید از آنک
گران شود چو بماند بآب در سرماق ۱۰

مرا ز گندم فرمودن تو یاد آمد
رزند میخی فرمودن امیر اسحاق ۱۱

تو از سخای بافراط و از مروت خویش
روا مدار که این بند بشکند میثاق ۱۲

همیشه تا بشب و روز از مه و خورشید
ضیاء و نور بود گستریده در آفاق ۱۳

مه سعادت و خورشید جاه و دولت تو
منیر باد و مضی بالعشی و الاشراق ۱۴

حسود دولت و اقبال و عز و جاه ترا
رسیده جان بمضیق و رسیده مه بمحاق ۱۵