شمارهٔ ۱۰۶ - در مدح قدر ارسلان

سوی جبال سپهدار شرق شد بجدال
خدای عرش بر او سهل کرد فتح جبال ۱

ز بیم که سر تیغ او ببال رسد
عدوش سر بهزیمت نهاد تافته بال ۲

حلال بود بر او خون طاغیان از عدل
ز روی فضل و بزرگی بریخت خون هلال ۳

بجان مال امان یافتند ازو قومی
نبوده ایمن ازیشان کسی بجان و بمال ۴

خیل تیغ قدر ارسلان سپهسالار
اگر بکوه درافتد درافکند زلزال ۵

بکه سنان فزع تیغ او از آن بیش است
کجا بترکستان بوده سهم رستم زال ۶

ز دور گردون خورشید تیغ زن سنگی
شنیده ای که کند لعل در هزاران سال ۷

بساعتی سر تیغش ز کهستان کمیج
رمال لعل بدخشی کند ز خون رجال ۸

بنور عدل وی آراست جمله روی زمین
چنانکه چرخ بخورشید از قیاس و مثال ۹

سران خلخ و مردان مرد و شیر دلان
نهاده گوش بفرمان او بجان و بمال ۱۰

بروز بزم ز بهر ویند دوست نواز
بروز رزم ز بهر ویند دشمن مال ۱۱

بدانکه نیک سگالست و نیکخواه دلش
زمانه هست ورا نیک خواه و نیک سگال ۱۲

بعهد او چو ستمکاره مر ستمکش را
ستم کشنده ستمکاره را کند پر و بال ۱۳

جز از وبال قیامت بدان ندارد ترس
وز او بترسد دشمن چو متقی ز وبال ۱۴

ایا پناه دل و پشت لشگر توران
که هست لشگر توران بتو گرفته جمال ۱۵

مخالفان تو از تو ضعیف حال شدند
موافقان ترا از تو است قوت حال ۱۶

سپهر دولت و اقبال و جاه و حشمت را
توئی چو چشمه خورشید بی کسوف و زوال ۱۷

بهر کجا که روی غالب آئی و قاهر
مظفر آئی و منصور در همه احوال ۱۸

همیشه تا صفت بزم و رزم باشد خوش
بگوش مردم عشرت فزای جنگ آغال ۱۹

ز هر بدی که بوهم کسی گذر دارد
نگاهدار تو بادا مهیمن متعال ۲۰