شمارهٔ ۶ - قطعه

خواجه محمد بن محمد که بی بهار
خلق خوش تو گل شکفاند بماه دی ۱

بویاتر است خلق لطیفت بسی از آن
کز آتش و گل افتد در آبگینه خوی ۲

امروز بنده خواهد مهمانت آمدن
کز یخ چو آبگینه شامیست زیر پی ۳

دست تهی نیاید، بازا هدک بود
آن کز نفاق هست چو عبدالله ابی ۴

با خویشتن بیارد اگر دسترس بود
گلرخ بتی لطیف و چو در آبگینه می ۵

تا هوشیار، سنگ وی و آبگینه تو
چون مست گشت، سنگ تو و آبگینه وی ۶

بر ساز مجلسی که نباشد در او کسی
جز لعبتی که چنگ زند جز مئی و نی ۷

احمد حریف وار ز رامین سخن کند
یا آنکه باز گوید ازایشان حدیث حی ۸

اینست شرط بنده بدین شرط بنده را
گر میزبان شوی شو، اگر نه، فرست می ۹

تا بنده میهمان تو باشد بخوان خویش
نا آمدن ز بنده غنیمت شمار هی ۱۰

تا مدتی که طی نشود نامه وار چرخ
از گشت چرخ نامه عمرت مباد طی ۱۱