شمارهٔ ۱۲ - باغ

آرامگه اهل حکم کردی این باغ
ای باغ تو آرامگه اهل حکم به ۱

ارباب حکم مدح تو گویند در این باغ
چندانکه بود نزد خرد مدح ز ذم به ۲

تا اهل سخن در سخن مدح تو باشند
ز اعضای همه اهل سخن باشد فم به ۳

گوشی که نیوشنده مدح تو نباشد
آن گوش اصم باد، که آن گوش اصم به ۴

آن شهره بنائی که درین باغ نهادی
کارایش آن هست ز دیدار صنم به ۵

چون بیت حرم باد ز جاه تو بحرمت
تو شاد در او، تا بود از شادی غم به ۶

بر روی زمین تا نبود به ز سمرقند
وز روی خوشی تا که بود قند ز سم به ۷

در شهر سمرقند بخوشی گذران دل
با قند لبانی برخ از رنگ بقم به ۸