شمارهٔ ۱۴ - ناصر دین

ای ناصر دین سید اولاد پیمبر
ای عالم جاه و شرف و دانش و تمییز ۱

از غایت جود و کرم و بر و مروت
ناخواسته بخشی بهمه خلق همه چیز ۲

آن بخت ندارند که ناخواسته یابند
چیز این دو سه تا شاعر بی مغز چو گشنیز ۳

چون کار بخواهش رسد، از شرم و خجالت
باشند گدازنده چو بر آتش ارزیز ۴

آنروز که تو خواسته ناخواسته بخشی
کس مرشعرا را ندهد بار بدهلیز ۵

ور باز رسانند بدان مجلس خرم
ایشان سر خر باشند، آن مجلس پالیز ۶

بختی است خود این طایفه را کز گل ایشان
گر کوزه کنی خشک، شود آب بکاریز ۷

زین سور بآئین تو بردند بخروار
زر و درم آنقوم که نرزند بدو تیزز ۸

از مطرب بدزخمه و شب بازی بدیاز
سنگ و سرخ و حبه زن و مسخره و حیز ۹

چون کار همه ساخته گشت از کرم تو
باید که شود ساخته کار شعرا نیز ۱۰

تا از می و از بت سخن انگیز دو ساغر
می خوه ز بتان ختن و تبت و خر خیز ۱۱

هر روزه بتو جامه شادی و طرب پوش
تا جامه غم را بدرد دامن و تیریز ۱۲