شمارهٔ ۱۹ - شهاب الدین مؤید

شهاب دین موید که بر سپهر هنر
بنور خاطری از آفتاب و از مه بیش ۱

بآفتاب و به مه آن کند طبیعت تو
که آفتاب بخوامیش و ماهتاب بخویش ۲

عطارد از تو برد بر فلک بغیرت و رشک
چو خاطر تو شود تیز کام و نظم اندیش ۳

بنوک خامه و زنبور خانه خاطر
گهی چشانی نوش و گهی خوزانی نیش ۴

چو دستخط خطابخش تو بزیبائی
کدام جعد مسلسل کدام زلف نخیش ۵

توانگری بکمال از نصاب فضل و هنر
توانگران هنرپیشه پیش تو درویش ۶

بمن که سوزنیم گرچه کم نیم از سیر
بفضل بر، نظری کن بچشم همت خویش ۷

ضرورتستکه بیگانه خویش خواهم کرد
بدینطریق که بیگانه میپرستم و خویش ۸

سروش دادم تلقین که خواهم از تو عطا
سروش اگر نبدی کان سور بود سریش ۹

ز حال و کار پریشان خود بمجلس تو
گشاده کردم سرو گشاده شد سر ریش ۱۰

بجود و فضل تو از دیگران ستوده تری
چنانکه جود ز بخل و چنانکه دین از کیش ۱۱

ز کیش کدیه کشیدم سهام و بر تو گشاد
هدف ز جود تو خواهد یکی مصحف کیش ۱۲