شمارهٔ ۱۰ - در مدح رکن الدین محمود و مطایبه

امیر عالم سالار رکن دین محمود
که از سعادت چرخ است بخت تو مسعود ۱

چو من زنام و زبخت تو یاد گیرم و فال
چو بخت و نام تو مسعود گردم و محمود ۲

سخا وجود همه عالم ار شود معدوم
مرا چه باک بود چون سخای تو موجود ۳

تو آن عطا ده بی منتی که سائل را
بعمر تو نبد از تو خلاف یک موعود ۴

سخای حاتم طائی و معن شد بعدم
کف جواد تو تا آمد از عدم بوجود ۵

ز شرم شمه خلق تو بوی خوش ندهد
اگر بر آتش سوزان نهند عنبر و عود ۶

بسان عنبر و عودم بر آتش از خجلت
بدانکه دیرتر آیم بخدمت معهود ۷

چرا نیایم و تقصیر را نخواهم و عذر
نه از در تو مرا کرد هیچکس مطرود ۸

ترا بحق من آن همتست و آن شفقت
که هیچ والد را نیست در حق مولود ۹

چرا بهزل و بجد از تو چیز درنخوهم
دهم بشاهد و شمع و شراب و نغمه عود ۱۰

بدینطریق که من از تو چیز درخواهم
ترا خوش آید و نبود سئوال من مردود ۱۱

عطای تست و سئوال من اندرین گیتی
که چون شمار کنی هردواند نامعدود ۱۲

بدانکه پیش بده سال من درین حضرت
چو شاه بودم و از شاهدان شهر جنود ۱۳

عمود بازیکان داشتم معاجر کان
لقب شده همه را شاهد و مرا مشهود ۱۴

هر آنگهی که عمود من آمدی بقیام
عمود بازیکانرا بدی رکوع و سجود ۱۵

مهی دو بار هزاران عمود بازیکان
همی بسیم تو حاصل شدی همه مقصود ۱۶

کنون دو سال برآمد که سیم تو نرسید
عمود بازیکان رفته اند و مانده عمود ۱۷

عمود بازی بی سیم هیچکس نکند
تو نیک دانی و نبود ز رأی تو مفقود ۱۸

فرست سیم و پراکندگان من جمع آر
و یا عمود مرا جای کن به . . . ن حسود ۱۹

در عبادت معبود تا نه بربندند
بقای عمر تو خواهم زخالق معبود ۲۰

بقا دهاد ترا کردگار چندانی
که در خواطر و اوهام ناید این محدود ۲۱