شمارهٔ ۱۴ - مطایبه

این خواجه زادگان که درین شهر و برزنند
مردند مرزنانرا لیکن مرا زنند ۱

زینگونه مولعند برآورد و برد من
کزشان زبر فرو نزنم زیر و برزنند ۲

خورشید چرخ شیفته بر رویشان ولیک
از پشت شیفته بر سایه منند ۳

من مرد مردگایم وکین اندر افکنم
ایشان همند مرد ولیکن برافکنند ۴

نیمور من چو عامل شغل لواطه است
این کودکان چو مال گذاران برزنند ۵

بر . . . نشان جبایت روغنگران نهاد
کنجاره داده اند و بتدبیر روغنند ۶

تا . . . ر من بساط پلاسین بگسترید
این کودکان پلاس به . . . ن بر همی تنند ۷

زین تهمتنی که هست از ایشان بنزد من
همچون مخنثند اگر چه تهمتنند ۸

از خط نودمیده چرا این بخط شدن
گر کودکان زیرک با حیله و فنند ۹

انگشت نرم و ناخن تیز است جمله را
دستور داده من که برآرند و برکنند ۱۰

خرمن بباد دادن رسم است و میدهند
. . . نها بباد زانکه به . . . ن ها چو خرمنند ۱۱

مردانه من کزین سکوینجه ریخته
خرمن کنم بباد که ار جاش که کنند ۱۲

ای بس کسا که از پی این زیردامنی
نیفه فرو کشیده و برچیده دامنند ۱۳

چون مرزشان بگردن گرز اندر افکنم
کول افکنم اگر چه گلو گردو گردنند ۱۴

چون من بفاجری پسران در مفاجری
همچون چراغ در شب تاریک روشنند ۱۵

. . . نشان شدست چون لگن شمع کوکبی
واندر جواب اینهمه لالند و الکنند ۱۶

همچون چراغ پله نگردند سرفراز
زیرا که زخم یافته چون . . . ن هاونند ۱۷

زان دیگ سیمگون که میان ران هر یکی است
خالیگران دزد سبکدست ریمنند ۱۸

هر چندشان فرو کنم آلات دوغ پای
ایشان برون دهنده درستی و ارزنند ۱۹

هستم بر آنکه . . . ر نهم پیش لوطیان
تا جمله جمله را بخورند و براکنند ۲۰

وانگه بر آنکه رشک برد زوستون . . . ر
خودشان ادب کنم که بدزدند و بشکنند ۲۱

دور از شما و ما که به . . . ری چو . . . ر من
خر را بزیر دم نخلند و نیارنند ۲۲

هست این جواب آنکه سنائی بنظم کرد
این ابلهان که بی سببی دشمن منند ۲۳