شمارهٔ ۸ - در راه

پیش آمدم براه یکی تا زنا گشاد
نیمور من بدیدن او باد در فتاد ۱

بر من سلام کرد و کنارم گرفت تنگ
ایراز کرن سر بمیان پای او نهاد ۲

پنداشت آن پلید که حیران شدست تاز
و اکنون همی بخانه خوهم برد و سیر . . . اد ۳

برمی طپید گرد میان پای من بخشم
چون کودکی که بر طپد از زخم اوستاد ۴

کودک چو این بدید بگفتا که چیست این
گفتم که ایر چاکر تو ای پری نژاد ۵

بر سر کله نهاده، کمر بسته بر میان
چون روی تو بدید بخدمت بایستاد ۶

گفتا دروغ گوئی و لافی همی زنی
ایراینچنین نباشد وایر اینچنین مباد ۷

پوشیده زاهدیست بمو بسته از کجا
میر جلیل سید اسحاق کف راد ۸

تا چاکرانش از تو ستانند ناگهان
از زیر دامنش نتوانی برون نهاد ۹

گفتم که بارک الله شادی بروی تو
ایزد بفضل فال ترا گوشها دهاد ۱۰