شمارهٔ ۹ - حکیم سوزنیم

حکیم سوزنیم چشم شاعران بهجا
چو چشم باز بدوزم بسوزن پولاد ۱

بسان سوزن بی رشته خاطری دارم
بهر کجا که درآید، فرو رود آزاد ۲

چو رشته درکشم از هجو یکجهان شاعر
بیکدگر بردوزم که درنگنجد باد ۳

کسی که گفت مرا هجو و نام خویش نگفت
کند چو سوزن هجوم در او خلد فریاد ۴

بگیرم آنگه ریشش یکان یکان بکنم
چو پر جوزه اندر ربوده گرسنه خاد ۵

بگویم ای زن تو گشته قلتبان شوهر
سیاهه حشر زن شده ترا داماد ۶

مرا هجا چه کنی چون هجا بمن ندهی
هجای من ببدیع الزمان کجا افتاد ۷

کنم مراو را تا هجو من بدو برسد
وی از هجای من اندوهگین شود یا شاد ۸

نه من مراو را شاگرد شایم و نه رهی
نه آنکسی که مراو ترا بداست استاد ۹

بیا و هجو مرا پیش روی من برخوان
اگر توانی در پیش روی من استاد ۱۰

لفیظ کردی فرزند خویش و میدانم
که شعر باشد فرزند شاعر و زو زاد ۱۱

لفیظ بود که فرزند خویش کرد لفیظ
که داند این ز که ماند و که داند آن ز که زاد ۱۲