شمارهٔ ۳۰ - نجم کلاهدوز

غلام طلعت نجم کلاهدوز منم
حکیم ابله و پیر جوان سپوز منم ۱

جهان جدم و هستم جهانفروز بهزل
مرا به بین که جهان جانفروز منم ۲

بلند و روشن چو نان بنور خاطر خویش
ز عشق نجم چو خورشید نیمروز منم ۳

بیاد نجم کله دوز هر شبی تا روز
زننده جلق بصابون نیمکوه منم ۴

عشق ابروی چون قوس و مشکبو مویش
چو زه بخف و خراشید رو چو نور منم ۵

بدینصفت که منم کور رومه سوز همی
گمان برم که مگر کور رومه سوزمنم ۶

تو با حیل ز بخارا جوال و ژنده خویش
بمن فرست که آنرا جوالدوز منم ۷

ز من محمد بافنده را سلام رسان
که دوستیش بفامست و فام دوز منم ۸

کشید قامت و مکروی و مشکبوی ویست
خمیده قامت و جماح و گنده یوز منم ۹