هوش مصنوعی: شاعر در این متن از میزبانی و مشکلات آن سخن می‌گوید. او از تنگدستی و ناتوانی خود در فراهم آوردن وسایل لازم برای میزبانی شکایت دارد و به خداوند پناه می‌برد. همچنین، به دیوانگی و ابله بودن خود اشاره می‌کند و از صلح با پنج چیز (نان، گوشت، سیک، مطرب و ثقل) سخن می‌گوید و از تکلف ششمین چیز دوری می‌کند.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و شکایتی است که درک آن برای سنین پایین ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از واژه‌ها و مفاهیم نیاز به دانش ادبی و عرفانی دارند که معمولاً در سنین بالاتر کسب می‌شوند.

شمارهٔ ۲۹ - میزبانی

به میزبانی نزدیک آن جگر بندم
نوید دادم و آوازه ای درافکندم ۱

حرام خواهد بودن کنون نوید مرا
هنوز ساختنی مانده کارکی چندم ۲

خدو . . . وایه و . . . ایر چو سنگ و جامه خواب
شداست ساخته باقی بر او چه پیوندم ۳

بتنگدستی به زین کجا توانم ساخت
مگر بسازد تدبیر این خداوندم ۴

چه مایه ابله و دیوانه غرزنم که چنین
بتنگدستی دل در فضول می بندم ۵

چو من بدیوی و دیوانگی یگانه بوم
خرد بنزد من آید ازو نه بپسندم ۶

ز حال من چو خداوندگار میداند
که نیک مفلس و قلاش پیشه و رندم ۷

ز میزبانی من ساخته کند پنجی
وگر نه چاره خود را زخود فرو بندم ۸

بپنج چیز بر او صلح کردم و نخوهم
تکلف ششمین گر دهد بسوگندم ۹

ز نان و گوشت و سیکی و هم ز مطرب و ثقل
زیادتی نخوهم ور خوهم خردمندم ۱۰
قالب: قطعه
تعداد ابیات: ۱۰
کانال گوهرین در ایتا
۱۹۱
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شمارهٔ ۲۸ - من رمه بانم
گوهر بعدی:شمارهٔ ۳۰ - نجم کلاهدوز
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.