هوش مصنوعی:
متن بالا یک شعر یا قطعه ادبی است که با لحنی طنزآمیز و انتقادی به توصیف وضعیت فردی میپردازد که در فقر و درماندگی به سر میبرد. شاعر از عباراتی مانند "غلامباره" و "جولاهه کار مانده" استفاده کرده تا وضعیت نابسامان فرد را به تصویر بکشد. همچنین، اشارههایی به ظاهر فرد مانند ریش و سبلت دارد که ممکن است نمادی از وضعیت او باشد.
رده سنی:
16+
متن دارای لحن انتقادی و طنزآمیز است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی اصطلاحات و مفاهیم مانند "فقر" و "غلامباره" نیاز به درک اجتماعی و فرهنگی دارد که معمولاً در سنین بالاتر حاصل میشود.
شمارهٔ ۴۷ - در سبلت و ریش خویش بنگر
هان ای کل تا زدم مزن لاف
ای تو بره ریش . . . غراره ۱
در سبلت و ریش خویش بنگر
هست از در عبرت و نظاره ۲
جولاهه کار مانده گوئی
غرداش نهاده بر تغاره ۳
گوئی که غلامباره ام لیک
گوی و غری غلام باره ۴
انداخته باد یا نگونسار
در فقر چه از سر مناره ۵
ای تو بره ریش . . . غراره ۱
در سبلت و ریش خویش بنگر
هست از در عبرت و نظاره ۲
جولاهه کار مانده گوئی
غرداش نهاده بر تغاره ۳
گوئی که غلامباره ام لیک
گوی و غری غلام باره ۴
انداخته باد یا نگونسار
در فقر چه از سر مناره ۵
قالب: قطعه
تعداد ابیات: ۵
۲۰۹
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شمارهٔ ۴۶ - پرکارتر از سوزنی امروز کجاست
گوهر بعدی:شمارهٔ ۴۸ - ولوله در ولوله در ولوله
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
