هوش مصنوعی: این شعر عاشقانه و عرفانی، بیانگر دردها و آرزوهای شاعر است که از عشق، فراق و رهایی سخن می‌گوید. شاعر از بلبل می‌خواهد با ناله‌هایش او را شاد کند، از عشق می‌خواهد که پس از شاگردی طولانی، او را استاد کند و از یار می‌خواهد که اگر فراموشش کرده، گاهی به یادش بیاورد. همچنین، تمایل به رهایی از غم و رسیدن به آرامش و حقیقت در شعر مشهود است.
رده سنی: 16+ مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه‌ای در این شعر وجود دارد که درک آن‌ها به بلوغ فکری و تجربه‌ی عاطفی نیاز دارد. همچنین، برخی از مضامین مانند فراق، غم و طلب ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر سنگین باشد.

شماره ۷۲ - تو ای بلبل گهی از نالة خود شاد کن ما را

تو ای بلبل گهی از نالة خود شاد کن ما را
اگر از ناله وامانی دمی فریاد کن ما را ۱

فراغت هر سر مو را به بند صد هوس دارد
کجایی ای گرفتاری، بیا آزاد کن ما را ۲

به یاد ما نمی‌گوییم خاطر رنجه کن دایم
فراموشت اگر کردیم گاهی یاد کن ما را ۳

دل از کی مجاز افسرده شد بزم حقیقت کو
بس است ای عشق شاگردی، کنون استاد کن ما را ۴

سبکروحی سر معراج دارد، ناتوانی هم
به بال تست پرواز ای نفس امداد کن ما را ۵

به حرمان دل نهادن شوخی حسن طلب دارد
خرابی‌ها بس است ای آرزو آباد کن ما را ۶

سر آسوده‌ای دارم من و فیّاض من یارب
نصیبِ زلفِ فتراکِ غم صیاد کن ما را ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۲۰۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۷۱ - الهی آب و رنگ شعله ده مشت گل ما را
گوهر بعدی:شماره ۷۳ - مستی مدام جام هوس می‌دهد مرا
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.