غزل ۱۰۴ - گرم آمد و بر آتش شوقم نشاند و رفت

گرم آمد و بر آتش شوقم نشاند و رفت
آتش به جای آب ز چشمم فشاند و رفت ۱

آمد چو باد و مضطربم کرد همچو برق
وز آتشم زبانه به گردون رساند و رفت ۲

برخاستم که دست دعایی برآورم
دشنام داد و راه دگر کرد و راند و رفت ۳

از پی دویدمش که عنان گیریی کنم
افراشت تازیانه و مرکب جهاند و رفت ۴

وحشی نشد نصیبم ازو تازیانه‌ای
چشمم به حسرت از پی او بازماند و رفت ۵