غزل ۱۱۶ - شام هجران تو تشریف به هر جا ببرد

شام هجران تو تشریف به هر جا ببرد
در پس و پیش هزاران شب یلدا ببرد ۱

دود آتشکده از کلبه عاشق خیزد
گر به کاشانهٔ خود آتش موسا ببرد ۲

میجهد برق جمالی که دهد اجر فراق
کیست تا مژده به یعقوب و زلیخا ببرد ۳

عشق چون بر سر کس حملهٔ بیداد آرد
اولش قوت بگریختن از پا ببرد ۴

هرکه را بر در نازک بدنان خواند عشق
دل و جانی که بود ز آهن و خارا ببرد ۵

آنکه سود سر بازار محبت خواهد
باید آنجا همهٔ سرمایهٔ سودا ببرد ۶

در برو باز زنم بی رخ او رضوان را
گر به گلزار بهشتم به تماشا ببرد ۷

ندهد طوف صنم خانه به صد حج قبول
شیخ صنعان که دلش را بت ترسا ببرد ۸

با چنین درد که وحشی به دعا می‌طلبد
بایدش کشت اگر نام مداوا ببرد ۹