غزل ۱۲۷ - دگر آن شبست امشب که ز پی سحر ندارد

دگر آن شبست امشب که ز پی سحر ندارد
من و باز آن دعاها که یکی اثر ندارد ۱

من و زخم تیز دستی که زد آنچنان به تیغم
که سرم فتاده برخاک و تنم خبر ندارد ۲

همه زهر خورده پیکان خورم و رطب شمارم
چه کنم که نخل حرمان به از این ثمر ندارد ۳

ز لبی چنان که بارد شکرش ز شکرستان
همه زهر دارد اما چه کند شکر ندارد ۴

به هوای باغ مرغان همه بالها گشاده
به شکنج دام مرغی چه کند که پر ندارد ۵

بکش و بسوز و بگذر منگر به این که عاشق
به جز این که مهر ورزد گنهی دگر ندارد ۶

می وصل نیست وحشی به خمار هجر خو کن
که شراب ناامیدی غم دردسر ندارد ۷