شماره ۴۷۶ - این روضه که وقفست بر اغیار نعیمش

این روضه که وقفست بر اغیار نعیمش
بر کِشتة عشّاق سمومست نسیمش ۱

یک عمر نفس سوختم و نرم نکردم
آن دل، که به یک ناله توان کرد رحیمش ۲

آن مایده عشقست که صد قرن نیابی
یک دست و زبان سوخته‌ای همچو کلیمش ۳

آن مزرع عشقست که پیوسته روانست
بر کشت امید آب ز سرچشمة میمش ۴

فیّاض چه دانی تو غم دل، که نداری
در سینة بیداد یکی دل، چه که نیمش! ۵