غزل ۱۳۹ - چو شمع شب همه شب سوز و گریه زانم بود

چو شمع شب همه شب سوز و گریه زانم بود
که سرگذشت فراق تو بر زبانم بود ۱

شد آتش جگرم پیش مردمان روشن
ز خون گرم که در چشم خونفشانم بود ۲

به التفات تو دارم امیدواریها
ولی ز خوی تو ایمن نمی‌توانم بود ۳

ستم گذشته ز اندازه ورنه کی با تو
کدام روز دگر اینقدر فغانم بود ۴

زبان خامهٔ من سوخت زین غزل وحشی
مگر زبانه‌ای از آتش نهانم بود ۵