هوش مصنوعی:
این متن بیانگر عشق و علاقهی شدید شاعر به می و مستی است. او از غم روزی و گفتار حکیمان دوری میکند و ترجیح میدهد در آرزوی می و مستی بماند. شاعر از نشئهی نام می سخن میگوید و جستجوی بیشتر را لازم نمیداند.
رده سنی:
18+
متن به موضوع مصرف مشروبات الکلی اشاره دارد که برای مخاطبان زیر 18 سال مناسب نیست. همچنین، محتوای عرفانی و پیچیدهی آن ممکن است برای کودکان و نوجوانان قابل درک نباشد.
شماره ۵۶۴ - خوش آن که دست به دست سبوی میباشم
خوش آن که دست به دست سبوی میباشم
چو دیده باز کنم رو به روی می باشم ۱
چرا خورم غم روزی چو میتوانم کرد
که زنده تا به قیامت به بوی می باشم ۲
ز قیل و قال حکیمان دلم گرفت کجاست
زبان حال که در گفتگوی می باشم ۳
ضرر نیست مکیدن لب پیالة می
همین بس است که در آرزوی می باشم ۴
ز نام می چو توان نشئه یافتن فیّاض
چه لازم است که در جستجوی می باشم ۵
چو دیده باز کنم رو به روی می باشم ۱
چرا خورم غم روزی چو میتوانم کرد
که زنده تا به قیامت به بوی می باشم ۲
ز قیل و قال حکیمان دلم گرفت کجاست
زبان حال که در گفتگوی می باشم ۳
ضرر نیست مکیدن لب پیالة می
همین بس است که در آرزوی می باشم ۴
ز نام می چو توان نشئه یافتن فیّاض
چه لازم است که در جستجوی می باشم ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۱۸۴
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۵۶۳ - گهی که نامه به سوی تو دلربا بنویسم
گوهر بعدی:شماره ۵۶۵ - مژه چو در نمِ اشک جگر فشار کشم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.