شمارهٔ ۱۸ - در منقبت امام حسن مجتبی(ع)

بیا که شیشه قسم می‌دهد به عهد کهن
که توبه بشکن این بار هم به عهده من ۱

به توبه دل منه ای دل که بت‌پرست شوی
بیا که بت‌شکن آمد شراب توبه شکن ۲

اگر به دیده عرفان نظر کنی زاهد
یکی است توبه‌پرستی و بت‌پرستیدن ۳

بیا به مکتب میخانه نزد پیر مغان
که یادگیری از خویشتن سفر کردن ۴

به پیش اهل ولایت نماز نیست درست
اگر ز شیشه نداری طریق خم گشتن ۵

تبسم گل ساغر اشارتی است خفی
که حاصل ندهد این دو روزه غم خوردن ۶

بیار ساقی از آن باده‌ای که می‌دانی
که بوی شیشه اوراست نشئه مردافکن ۷

که گرد عقل بشوییم از دل و از جان
غبار هوش فشانیم از سر و از تن ۸

خوشا شراب تماشا که جام جامش را
ز راه دیده توان خورد نه ز راه دهن ۹

کسی که مستی دیدار دیده, می‌داند
که باده باده عشق است و غیر آن همه فن ۱۰

خدای داند و فیاض و ساقی کوثر
که هرگزم نشد از باده هوش‌تر دامن ۱۱

من و می و نگه طفل چشم خونخواری
که شسته است به خون دلم لبان ز لبن ۱۲

حدیث باده به قول و غزل کشید آخر
مقرر است که خیزد سخن همی ز سخن ۱۳