شمارهٔ ۲۹ - مطلع سوم

مرا دلی است ز درد فراق یار و دیار
تمام گریه حسرت تمام ناله زار ۱

اگر به سیر چمن کم روم سبب آنست
که نیست ماتمیان را به بزم عشرت بار ۲

مرا که سینه ز داغ ستم گلستانست
چه لازمست کشیدن کرشمه گلزار ۳

هزار صحبت رنگین‌تر از می است مرا
چرا کشم ز پی باده دردسر ز خمار ۴

زمانه از پی پامال کردنم پرورد
که نیست این گل پژمرده قابل دستار ۵

ز سینه شعله‌فشان خیزد آه من که مدام
نفس ز کوره حداد جوشد آتش‌وار ۶

سرم ز مغز تهی، همچو کاسه تنبور
نفس ولیک پر از خون ناله چون رگ تار ۷

به غیر طفل سرشگم نه هیچ‌کس که مرا
غبار هجر دمی پاک سازد از رخسار ۸

نباشد این همه باران که پیش دیده من
عرق ز چهره خجلت فشاند ابر بهار ۹

چه منت از مه و خورشید می‌کشم که بس است
فروغ گوهر اشکم، چراغ در شب تار ۱۰

میان فوج بلا آنچنان گداخته‌ام
که قطر دایرة درد شد تنم ناچار ۱۱

چرا برای غم انگشتری ز زر نکنم؟
تنم که زرد و ضعیف و دوتاست از غم یار ۱۲

دلم چو کوه به خود از نشاط غم بالید
اگرچه بار غمم جسم کرد زار و نزار ۱۳

به روی بسترم از بسکه استخوان شکند
مدام ناله ز پهلو کنم چو موسیقار ۱۴

به دفع فلسفیان گو کلامیان بکنند
جواز خرق فلک را ز آهم استفسار ۱۵

ز بس که خوی به هجران شده مرا ترسم
که آرزو نشود دیده را دگر دیدار ۱۶

فلک ز گردش خود باز استد ار شاید
کنون که کرد جدایی میانه من و یار ۱۷

به شکوه فلکم گر زبان گشاده شود
سخن ببایدم از سر گرفت دیگر بار ۱۸