هوش مصنوعی:
شاعر در این بیتها از احساس تنهایی و مهجوریت خود سخن میگوید و بیان میکند که با وجود نزدیکی به دیگران، همچنان از جامعه دور افتاده است. او به کمبود بیننده و حمایت اشاره میکند و خود را مانند عصایی میداند که به کمک کوران نیاز دارد.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عاطفی و اجتماعی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد و نیاز به تجربه و بلوغ فکری بیشتری دارد.
شماره ۱۱۲ - عمری شده تا ز خیل مهجورانیم
عمری شده تا ز خیل مهجورانیم
نزدیک نشستهایم و از دورانیم ۱
بیننده ز بس کمست، مانند عصا
محتاج به دستگیری کورانیم ۲
نزدیک نشستهایم و از دورانیم ۱
بیننده ز بس کمست، مانند عصا
محتاج به دستگیری کورانیم ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۱۸۰
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۱۱ - ما خاک وجود خویش را زر نکنیم
گوهر بعدی:شماره ۱۱۳ - رمزی ز قضا و قدرت میگویم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
