شماره ۱ - با عشق هوس سوز غم کام کجا شماره ۲ - در وادی عشق پر مکش منّت پا شماره ۳ - اصحاب پیمبر ارچه نورند و هُدا شماره ۴ - ای راحت جان غصّه پرورد بیا شماره ۵ - ای آرزوی دل غم اندود بیا شماره ۶ - ای بی‌نم جود تو همه بحر سراب شماره ۷ - فیاض ازل که بزم هستی آراست شماره ۸ - از ناز قضا چو چهرة حسن آراست شماره ۹ - هر چند که دل لبالب از نور خداست شماره ۱۰ - ماه رمضان عجب مه روح‌فزاست شماره ۱۱ - ماییم که بی‌تکلّفی‌ها فن ماست شماره ۱۲ - درد تو تلافی تن آسانی‌هاست شماره ۱۳ - در پیش کسی که علم و دانش بابست شماره ۱۴ - در گلشن عشق خرمی نایابست شماره ۱۵ - امشب ز غمت روح و روانم می‌سوخت شماره ۱۶ - فیّاض بیا که عشق بارت دادست شماره ۱۷ - ای شعله ز دست خوی بیدادگرت شماره ۱۸ - امروز که دیدار تو ما را عیدست شماره ۱۹ - فیّاض دگر عشق عبارت دادست شماره ۲۰ - آنرا که به اوصاف تو دید دگرست شماره ۲۱ - آنم که ز خرّمی دلم را عارست شماره ۲۲ - دل بست به خود تارِ تعلّق ز نخست شماره ۲۳ - هر کس که تعلّقش به هستی بیش است شماره ۲۴ - فیّاض کجایی که مرا حال خوشست شماره ۲۵ - آهم ز دل زبانه فرسود نشست شماره ۲۶ - حسرت غم دیرینه دوا نتوانست شماره ۲۷ - دور افکندن نشانة خواستن است شماره ۲۸ - عشق است میی که ساقیش عرفانست شماره ۲۹ - بگذر ز ره و رسم، سعادت اینست شماره ۳۰ - چون در شب معراج نبی همّت بست شماره ۳۱ - یک لحظه که در پیش من آن شوخ نشست شماره ۳۲ - تا زلف به روی تو پریشان شده است شماره ۳۳ - لطف تو به ما نه این چنین می‌بایست شماره ۳۴ - هم گریة من ز چشم مست دگریست شماره ۳۵ - در عشق تو، خون، چشم تر من نگذاشت شماره ۳۶ - آن مه که به لب چشمة کوثر دارد شماره ۳۷ - هر کس که چو من سری به دردش دارد شماره ۳۸ - مرگم ز ره هلاک برمی‌دارد شماره ۳۹ - در فکر شبم تا به سحر خواب نبرد شماره ۴۰ - چون برق نگاه تو به من می‌تازد شماره ۴۱ - زرگر پسری که حسن ازو می‌نازد شماره ۴۲ - وصل است متاعی که به دیدن نرسد شماره ۴۳ - دیده به وصال جز به دیدن نرسد شماره ۴۴ - هر گاه که آن زهره جبین می‌رقصد شماره ۴۵ - ترک هوسات خام می‌باید کرد شماره ۴۶ - تب رو به من از غایت بی‌شرمی کرد شماره ۴۷ - دنیا آن به که خواجه پاکش بخورد شماره ۴۸ - در روی تو کافتاب انور آمد شماره ۴۹ - صد شکر که آن دُر به عدن باز آمد شماره ۵۰ - چشمان تو در فتنه‌گری یکدله‌اند شماره ۵۱ - ای خواجه تو می‌روی و دنیا ماند شماره ۵۲ - آنانکه رهی به عالم دل دارند شماره ۵۳ - هر دل که هوای عالم راز کند شماره ۵۴ - خورشید چو ذرّه آرزوی تو کند شماره ۵۵ - گر دل ز فروغ عشق پیرایه کند شماره ۵۶ - آمد به من از تو مصرعی چند بلند شماره ۵۷ - آنانکه خدا را به نظر می‌دانند شماره ۵۸ - هر دل که به اسرار جلی گرم بود شماره ۵۹ - تا مرد مجرّد از من و ما نبود شماره ۶۰ - با خلق جهان غیر نزاعی نبود شماره ۶۱ - در عهد تو حسن را زکاتی نبود شماره ۶۲ - گر مشکل حشر بر تو مفتوح شود شماره ۶۳ - چون جبهه‌اش از ناز گرهگیر شود شماره ۶۴ - سعی تو کلید قفل مشکل نشود شماره ۶۵ - تا از سر مرد عقل بیرون نشود شماره ۶۶ - در کفر و در اسلام دری باز نبود شماره ۶۷ - خود را با ما چو دیده بستیم نمود شماره ۶۸ - تا نیش زبانم رگ اندیشه گشود شماره ۶۹ - در دل هیچم ز خیر و شر درناید شماره ۷۰ - دورم افکند چرخ اگر زان خورشید شماره ۷۱ - دیروز که آن شکر لب از ما رنجید شماره ۷۲ - تا پا سر زلفت از سر دوش کشید شماره ۷۳ - گر بی‌عمل از علم کسی بهره ندید شماره ۷۴ - آنرا که خبر ز عالم راز رسید شماره ۷۵ - گر زانکه ز گفتگوی درس اسرار شماره ۷۶ - در آرزوی وصال آن خوشرفتار شماره ۷۷ - در کشور فضل کرده یزدانت صدر شماره ۷۸ - دورم ز تو ای نگار خاکم بر سر شماره ۷۹ - در سایة سرو قدت ای مایة ناز شماره ۸۰ - فیاض ترا لاف حرامست هنوز شماره ۸۱ - تا چند ز کس تاب جفا آرد کس شماره ۸۲ - نوروز شد و شکفت گلزار هوس شماره ۸۳ - ای غنچه چه دلتنگ نشینی خوش باش شماره ۸۴ - جانا چو گل شکفته بی‌شرم مباش شماره ۸۵ - شرعست سپهری که نیابی خطرش شماره ۸۶ - آن شب که رسول ما سفر کرد به عرش شماره ۸۷ - دل یافت حیات ابد از خدمت فیض شماره ۸۸ - فیّاض شدم ز وضع یاران دلتنگ شماره ۸۹ - هر چند که کعبه راست فضلی کامل شماره ۹۰ - آن خاتم انبیا نبّی مرسل شماره ۹۱ - ای گل شده بی‌رخ نکویت بدنام شماره ۹۲ - بیمارم و آن نیم که یک جا افتم شماره ۹۳ - مشهور به عشق تو ستمگر گشتم شماره ۹۴ - هر چند که دور از درت می‌گردم شماره ۹۵ - آخر ترک تو بیوفا دل کردم شماره ۹۶ - صد شکر که آهوی ترا صید شدم شماره ۹۷ - تا داغ غم عشق تو بر جان دارم شماره ۹۸ - امروز به روی کار آبی دارم شماره ۹۹ - کی جانب هند روی نیکو آرم شماره ۱۰۰ - سرگشتة اوّلم به آخر نرسم شماره ۱۰۱ - بینم چو وفا ز بی‌وفایی ترسم شماره ۱۰۲ - از مکرِ خرد ز حد فزون می‌ترسم شماره ۱۰۳ - هر لحظه دُری نهد در آغوشم چشم شماره ۱۰۴ - چشم سیه یار نپرسی حالم؟ شماره ۱۰۵ - غم نیست گر از درد غم افتاده شوم شماره ۱۰۶ - من داغ علی به هیچ مرهم ندهم شماره ۱۰۷ - ما بر در دوست بی‌دلایل رفتیم شماره ۱۰۸ - دل را ز می عشق تو بیهش کردیم شماره ۱۰۹ - بر فرق، کلاهِ خاک راهی داریم شماره ۱۱۰ - با راه صواب از خطا می‌گردیم شماره ۱۱۱ - ما خاک وجود خویش را زر نکنیم شماره ۱۱۲ - عمری شده تا ز خیل مهجورانیم شماره ۱۱۳ - رمزی ز قضا و قدرت می‌گویم شماره ۱۱۴ - گاهی ز نبی گه ز ولی می‌گویم شماره ۱۱۵ - وقت است که ترک پیر و استاد دهیم شماره ۱۱۶ - هر چند کنی ز چرخ و انجم برهان شماره ۱۱۷ - یارب کشتم به وصل حاصل برسان شماره ۱۱۸ - اکنون که شد از عید گلستان خندان شماره ۱۱۹ - اسرار نهان فاش نباید گفتن شماره ۱۲۰ - بی‌ذوق نشاید ره معنی رفتن شماره ۱۲۱ - بی‌شرع ره خدا نشاید رفتن شماره ۱۲۲ - جز مدح علی نمی‌توانم گفتن شماره ۱۲۳ - چون سنگ ستم پیشه کند دل خستن شماره ۱۲۴ - در شوره زمین تاک نشاید کشتن شماره ۱۲۵ - باید به لباس نیستی هست شدن شماره ۱۲۶ - تا چند به فکر خودپرستی بودن! شماره ۱۲۷ - آن شاخ گل ارچه هست پنهان ز چمن شماره ۱۲۸ - فیّاض ز عقل سر به مستی بَر کُن شماره ۱۲۹ - چون عقل قبولم نکند دردم من شماره ۱۳۰ - ای عشق بیا که سخت بی‌دردم من شماره ۱۳۱ - یک ره سوی دل که لوح جانست ببین شماره ۱۳۲ - گر سایه نداشت همره آن شمع یقین شماره ۱۳۳ - دنیا گردیست بر رخ شاهد دین شماره ۱۳۴ - دامن ز تعلقات دنیا برچین شماره ۱۳۵ - هر چند نیارم آمدن در بر تو شماره ۱۳۶ - نوروز شد و یار به من بست گرو شماره ۱۳۷ - ای دوست که با چهرة زردیم از تو شماره ۱۳۸ - کردم برِ نامحرم اگر داد از تو شماره ۱۳۹ - از پیش من ای ماه جهان گرد مرو شماره ۱۴۰ - دلگیر بود نالة بلبل بی‌تو شماره ۱۴۱ - هستی همه گر چه هست از فیض اله شماره ۱۴۲ - یارب نفس گرم ثنا سنجم ده شماره ۱۴۳ - دنیا چاهی است نزد دانا بی‌ته شماره ۱۴۴ - آمد سر زلف بند بند افکنده شماره ۱۴۵ - یارب گرة غفلتم از دل بگشای شماره ۱۴۶ - رفتی رفتی ز پیشم ای جان رفتی شماره ۱۴۷ - هر دل که نداشت نور دانشمندی شماره ۱۴۸ - ای آنکه دو لب به نشئة مل داری شماره ۱۴۹ - لطف و کرم و طبع وفاجو داری شماره ۱۵۰ - تا کی فیّاض ترک مستی تا کی! شماره ۱۵۱ - تا کی هدف بوده و نابوده شوی شماره ۱۵۲ - ای آنکه به چهره کمتر از باغ نیی